Home

Het mooie van een nieuwe voetbaljaargang is dat je weer met een schone lei kunt beginnen. Of de euforie van een treetje hoger nu wel of niet is weggeëbd, de kater van een treetje lager nu wel of niet is verwerkt, elk team begint gewoon weer met nul punten. Lees meer » Het is de charme van de competitiecyclus.
Met het 'treetje-lager-scenario' wordt aan het begin van een seizoen nauwelijks rekening gehouden. Je hoeft er de voorbeschouwingen van een naderend voetbalseizoen maar op na te slaan. Een andere trainer, een nieuw (no-nonsense) bestuur, een onverwachte geldschieter die het mogelijk maakt de selectie te 'versterken' (terwijl men de accommodatie laat verslonzen), een trits nieuwe spelers, is of zijn vaak de aanleiding van een verre van realistisch verwachtingspatroon.

Het aantal clubs dat zich opwerpt als potentiële (periode) kampioenskandidaat is elk jaar weer aanzienlijk. Met het ventileren van na te streven doelen is uiteraard helemaal niets mis, maar als ambities neigen naar moeten, schieten we door. Moeten is een eng werkwoord, omdat het maar één richting aanduidt, een verstikkende druk oplegt en meer dan eens opgefokte toestanden creëert. De hedendaagse maatschappij heeft (schijnt het) prestaties c.q. resultaten echter tot norm verheven. De media doen daar volop aan mee. Zo veel wordt ons min of meer opgedrongen. Er moet gescoord worden met (winst)resultaten. Het moeten is te vaak de norm. Het vele moeten maakt ons tot moderne maatschappijslaven. Voetbal zou zo'n mooie uitlaatklep kunnen zijn om in het weekend het economisch geraas te ontvluchten. Helaas, het voetbal gaat daarin helemaal mee...

Gewin is zo betrekkelijk. Als de hatelijke nul er na een aantal weken na de competitiestart nog staat, vliegen de eerste trainers er al weer uit, krijgen bestuurders last van stressverschijnselen, gaan supporters kankeren (om over ergere dingen nog maar te zwijgen) en komen teleurgestelde spelers, die van club gewisseld zijn, tot de conclusie dat ze zich wat al te gemakkelijk hebben laten 'ronselen'...

Natuurlijk wil iedereen een wedstrijd winnen, het is de kern van de wedstrijdsport. Zonder die wil om te winnen heeft een competitie geen enkele waarde. Doch willen is heel wat anders dan moeten presteren. Willen biedt ruimte om keuzes te maken, moeten niet. Als het 'gemoete' resultaat niet wordt gehaald, is er doorgaans teleurstelling, onvrede, onrust, of breekt de pleuris uit...
Je wilt een wedstrijd winnen, maar gaandeweg kom je er achter dat je dat niet kunt vanwege het simpele feit dat de tegenstander gewoon beter is. 'Willen' biedt – in tegenstelling tot moeten – dan de ruimte om je daar, zij het wellicht teleurgesteld, gewoon bij neer te leggen en bij je zelf te rade te gaan wat je eventueel nog kunt verbeteren. En: verliezen is lang niet altijd een schande, een treetje lager kan zelfs de opmaat zijn voor glorieuze tijden. Laten we daarom in de voetballerij het woord moeten uitbannen en het vervangen door willen, in het besef dat niet alles kan. Het is vooral zaak te trachten sterker te worden in wilskracht

Wie wil er niet iets moois maken van het aankomende voetbalseizoen 2010/2011? Bevrijd van het juk van het heilige moeten zou het zo maar kunnen: een seizoen zonder excessen op onze voetbalvelden… Dat willen we toch…? En: willen is vaak kunnen...